Ktoś był tu przed nami

Nowe osiedle, nowy dom, nowy start. Brzmi wspaniale, więc co może pójść nie tak? Może fakt, że mieli być pierwszymi właścicielami, a tajemnicza karteczka zostawiona w szafie mówi co innego… jednak jest już za późno na ucieczkę.

Jakoś bardzo mnie ona nie porwała, ale zaś zła nie była. No i weź tu coś mądrego napisz. Ogółem chciałabym zobaczyć ekranizację, wydaje mi się, że bardziej by mi się podobała.

Podobała mi się cała otoczka tego podejrzanego osiedla. Kreacja bohaterów, podejrzane zachowanie męża, takie małe niuanse, które robiły klimat. Chociaż jeśli chodzi o bohaterów to nie rozumiem jak kobieta w ciąży może uciekać się do takich rzeczy… z jednej strony jest „oh, dziecko jest najważniejsze”, a potem robi rzeczy, które po prostu przyprawiają mnie o zawał. Nie rozumiem logiki, ale dobra.

Zaczęło się psuć później, bo akcja mi się dłużyła i niektóre fakty były mocno naciągane. A końcówka? Trzymajcie mnie bo nie wytrzymam. Zaskoczenie owszem było, ale tylko dlatego, że było dla mnie odrealnione… „nie mam pomysłu jak to wszystko spiąć na końcu, żeby miało ręce i nogi, więc postawię na zakończenie z…” wiecie czego. Nie podobało mi się to. Zniszczyło mi całą książkę. Zdaję sobie sprawę, że jestem w mniejszości, jednak jest to główny gatunek po jaki sięgam i mam wygórowane wymagania.

Z fajnych rzeczy prócz tej tajemniczości, i skrywanych sekretów na każdym kroku, podobało mi się, że książkę czyta się błyskawicznie, rozdziały dość, że są krótkie, to jeszcze kończone tak, że na jednym się nie da zakończyć.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.