Lato, kiedy cię poznałam. Pewnego lata. Tom 1

Zacznę od minusów. Totalnie nie rozumiem Becka, nie lubię niezdecydowanych bohaterów. Nie da się mieć ciastka i zjeść ciastka, nie lubię również kiedy uczucia drugiej strony są bagatelizowane, kiedy bawimy się w kotka i myszkę bo raz chce, a drugi nie. Zdecyduj się chłopie czego oczekujesz.

Intrygi Kate sprawiały, że akcja pędziła do przodu, ale w pewnym momencie też już miałam przesyt, bo ile można? Jeśli coś nie działa

To odpuść- po prostu. Ja nie należy do osób mściwych, może dlatego tak zaczęło mnie to irytować w pewnym momencie. A może dlatego, że było to takie na siłę? No cóż.

Z plusów to oczywiście pióro autorki. Uwielbiam jej książki. Fabuła również ciekawa, trudna przeszłość głównej bohaterki, jej aktualne rozterki, pokusa z którą musi notorycznie walczyć. Na plus. Nie była to najlepsza ze wszystkich części, ale bawiłam się dobrze.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Sama jestem w szoku, że to pisze ale… jestem zawiedziona. Kocham jej książki. Uwielbiam pióro autorki, te historie czytają się same, mam w nich zawsze to czego szukam w tym gatunku, a tutaj… co się stało? :(

„- Wybierz mnie, Juliet- szepcze. Błagam, wybierz mnie, do k#rwy nędzy”.

Bohaterowie…

Dany, który szukał drugiej mamy, a nie partnerki. Jego zasady- rodem ze średniowiecza. Brak zrozumienia, wsparcia, miłości, oddania, wstawienia się za swoją kobietą, którą rzekomo kocha. Toksyczny chłop. Czerwona flaga, aż biła po oczach.

Juliet- zaślepiona, dająca sobą pomiatać, młoda dziewczyna, która zamiast w pewnym momencie postawić na siebie i swoje szczęście, postanawia rezygnować z tego wszystkiego i dalej dawać się upokarzać na każdym kroku. Twierdziła, że rani wszystkich- i ja się z tym zupełnie zgadzam. Połowa książki to powtarzanie, że czuję się winna. I na tym się to kończy. Bardzo irytująca postać, która zabiera przyjemność z lektury.

I Luke. Chłopak, którego jest mi niesamowicie szkoda…, który powinien uciekać gdy miał ku temu okazję. Jako jedyny umiał spojrzeć obiektywnie na to wszystko.

Nie czułam żadnych emocji podczas czytania tej książki. Autorka chciała się skupić na pewnych problemach, ale wygląda to tak, jakby nie do końca udźwignęła ten temat. Zrobione po łebkach. Może gdyby bardziej skupić się na romansie, rozbudowaniu uczuć, chemii, zagłębić się w rozterki bohaterów byłoby lepiej. Bo tak… oceniam ją jako średnią. Z bólem serca. Mam nadzieję, że tom II okaże się lepszy, daje szansę.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.