Dzikie serca. Cień od wschodu. Tom 2

Autor: Katarzyna Maludy
Wydawnictwo: Replika
Seria: Cień od wschodu
Indeks:
9788368364576

29,69 zł

Szalone namiętności, okrucieństwo, zdrady i szlachetność, miłość i nienawiść.

Klara, dziewczyna o silnym charakterze, jest potomkinią dwóch tatarskich rodów: Awanowiczów i Kadyszewiczów. Czuje w sobie emocje swoich przodków, szuka sposobu, by je wyrazić. Jej nieokiełznana „dzikość serca” pomaga jej stać się kobietą niezależną, odrzucić życie według utartych schematów, spełniać marzenia.

Udało jej się skończyć Aleksandryjsko-Maryjski Instytut Wychowania Panien, najlepszą i jednocześnie nastawioną na rusyfikację wychowanek szkołę w Warszawie. Marzyła jej się kariera aktorki, ale liczne rozczarowania spowodowały, że z tego zrezygnowała. Spotkała za to na swojej drodze miłość.

W losy bohaterki wplatają się ciekawe, choć często okrutne i krwawe opowieści o jej tatarskich przodkach: historia o Börte, żonie Czyngisa, o podboju Rusi i tatarskich najazdach na Polskę, a także o tym, jak to się stało, że Tatarzy osiedlili się na Litwie i że jeden z nich ocalił życie Janowi III Sobieskiemu i dzięki temu wiele tatarskich rodzin dostało posiadłości na Podlasiu w okolicach Bohonik i Kruszynian

Fragment książki

Miła Czytelniczko, drogi Czytelniku!

Akcja tej powieści sunie zamaszystymi susami przez ponad sześćset lat. Opowiada dzieje dwóch rodzin, których istnienie było konieczne do tego, by na świecie pojawiła się Klarusia Kadyszewiczówna, dziewczyna miła, ale z odziedziczonym po przodkach dzikim sercem niepozwalającym jej pójść utartymi ścieżkami. Dlatego nie dziwcie się, że narrator co chwila porzuca dawne czasy, by sprawdzić, czy nie dzieje się jej krzywda. Możesz więc, miła Czytelniczko i drogi Czytelniku, iść przez tę książkę tak, jak Ci najwygodniej. Jeśli chcesz, najpierw przeczytaj poszczególne rozdziały, by poznać losy Klarusi, a potem dopiero opowieści o jej rodzinie. Możesz postąpić odwrotnie. Możesz też wreszcie czytać tę książkę po kolei.

Zapraszam na wędrówkę przez wieki – Kaśka Maludy

*** 1 ***

Idę już, ciociu – zawołała panna Klara Kadyszewiczówna, rozwiązując w pasie fartuch i przeskakując po dwa stopnie schodów prowadzącychna poddasze dworu w Tejzach. Przed wyjazdem do Sejn miała jeszcze huk roboty.

– Zjedz coś najpierw – gderała ciotka, podtykając jej chleb z twarogiem i kubek mleka. Ciotka miała złote serce, ale usilnie starała się tego nie pokazywać. Świata, jej zdaniem, nie należało traktować zbyt niefrasobliwie, dlatego irytował ją dobry humor bratanicy. Zwłaszcza dziś.

– Myślisz, że twoje szesnaście lat to wielki powód do radości?

Klara wcale tak nie myślała. Kiedy ma się szesnaście lat i człowiek czuje się już dorosły, chciałby wiedzieć, jaki sens nadać swojemu życiu, co zrobić z energią, która go rozpiera, jak wykorzystać tajemniczą moc, którą panna Klara przeczuwała, ale nie potrafiła określić. Nie wiedziała, czy to coś dziwnego, co tkwiło w niej w środku, było dobre czy złe. Czy to coś głupiego, czy też stanowiło mądrość zgromadzoną przez niezliczonych przodków?

– Przyjeżdża twój ojciec! Sam, bez matki! – Ciocia Hasia niby wszystko rozumiała, ale nie potrafiła zaakceptować tej sytuacji. Poza tym czuła pismo nosem, że nadchodzą kłopoty.

Klara też wolałaby, żeby przyjechała mama. Jednak trudno. Miała przynajmniej ciotkę! Ciotka była dla niej kimś wyjątkowym. Z nią spędziła lata zesłania rodziców na Syberię. No i na pensji u pani Mortkowiczowej w Grodnie. Lubiła na nią patrzeć. Ciemne oczy, ciemne włosy, trochę ostre rysy, sprężysta sylwetka. Z daleka widać, że Tatarka. Lecz mama to mama!

– Szybko zjadaj. Konia ci Antoni pomoże zaprząc i jedź po tego huncwota.

Ten huncwot to jej ojciec. Pojechała.