Flowers

Ta książka była smutna. Smutna, dołująca ale i dająca do myślenia. Po przeczytaniu lektury człowiek docenia to co ma.

Jednak największym minusem w tej książce jest fakt, że nie wywołała ona we mnie żadnych innych emocji prócz tego właśnie smutku i dołka. Czytając to czułam się coraz bardziej zdołowana i zszokowana, że główna bohaterka tak bardzo jest zaślepiona swoim mężem, że nie widzi tzw „czerwonych flag”. Rozumiem, że życie przy narcystycznych osobach nie należy do najłatwiejszych i przyjemniejszych, często są to genialni manipulatorzy, którzy zabarwiają rzeczywistość, ale bez przesady… jeśli w końcu ktoś chce pomóc, podaje rzetelne argumenty, otwiera oczy, a ta osoba dalej idzie w zaparte, że na pewno tak nie jest… no kurcze… nie, nie i jeszcze raz nie.

Wydaje mi się, że to jest właśnie głównym problemem. Poza tym zbyt dużo czasu poświęconego jest wykreowaniu osoby narcystycznej (co nawiasem bardzo dobrze zostało pokazane) ale jakim kosztem… Przez to zabrakło rozwinięcia na innych płaszczyznach, pokazania innych emocji- miłość, pożądanie, zakazana relacja, przyjaźń, wiara w siebie, walka o siebie i swoich bliskich… ta książka mogłaby być idealnym kopem motywującym dla osób, które niestety żyją w takich toksycznych relacjach. Pokazanie, że wszystko się da, że trzeba o siebie walczyć, że bycie w takich relacjach nie jest normalne itd, itp. A tutaj niestety tego nie było. I to absurdalne zakończenie, które zepsuło totalnie wszystko. Książkę oceniam jako średnią. To moje pierwsze spotkanie z autorką, może poprzednie były lepsze? Nie wiem. Może kiedyś sięgnę po nie.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Współpraca reklamowa.