Jak płynie wódeczka na wsi i w miasteczkach

Autor: Krzysztof Daukszewicz
Wydawnictwo: Wydawnictwo Prószyński i S-Ka
Indeks:
9788384440216

37,78 zł

Krzysztof Daukszewicz od ponad dwudziestu lat zapisuje swoje spotkania ze smakoszami win regionalnych, które nigdy nie zdążą poleżakować. Koneserzy soczyście i bezpardonowo punktują naszą polską rzeczywistość. Czyż spostrzeżenia ludzi, którzy nigdy nie trzeźwieją, nie obnażają czasem w bezlitosny sposób także naszych wad i przyzwyczajeń, do których nawet przed sobą nie chcemy się przyznać?

Drogi czytelniku, po ukazaniu się książki „Meneliki nowe, czyli wina Tuska i logika białoruska” na spotkaniach z czytelnikami proszono mnie o wznowienie wcześniejszych menelików. Tak też i czynię; starsze meneliki uzupełniają najnowsze, a także opowieści o murkowcach i epitafia, których sporo przybyło. Przyjemnego czytania. Krzysztof Daukszewicz

Lekarz do pacjenta mocno sponiewieranego przez alkohol i życie:

– Za dużo pan pije, a za mało je. – Cóż zrobić, na wszystko nie wystarcza.

Czas płynie tak szybko, że ledwie człowiek wytrzeźwieje po Sylwestrze, już trzeba ubierać choinkę.

Tu na Wawelu spoczywa Jarosław Kaczyński. Wspólnie z demokracją rozstał się z nami. Leży też z ochroniarzami.

Wawel – obojętnie, czy upał czy też siarczyste mrozy – otoczony jest przez radiowozy.

A tak naprawdę, nim wieści rozejść się zdążą, nie jest pochowany na Wawelu, tylko się schował pod Łomżą.

Krzysztof Daukszewicz – satyryk, felietonista, poeta, piosenkarz, gitarzysta, kompozytor. To satyryk legenda, który działalność estradową rozpoczął w 1976 roku w Szczytnie, gdzie założył kabaret „Gwuść”. Po przeprowadzce do Warszawy występował w kabarecie „Na Pięterku” i w „Teatrze na Targówku”. W roku 1983 razem z Januszem Gajosem tworzył „Kabaret Hotel Nitz”, a od 1986 roku występował w kabarecie „Pod Egidą”. Przez wiele lat realizował swoje programy w TVP, a od 2005 do 2023 roku był regularnie gościem „Szkła Kontaktowego” w TVN24. Napisał ponad trzydzieści książek i wydał dziewięć płyt. Nigdy nie liczył nagród, które dostał, bo zawsze ważniejsi byli ludzie, których spotykał na swojej drodze.