Klątwy, duchy i zbrodnie

„Niektóre domy pamiętają więcej, niż chcieliby ich mieszkańcy.”

„Strach nie zawsze rodzi się z ciemności. Czasem wystarczy historia, którą ktoś odważy się opowiedzieć szeptem.”

„Najstraszniejsze zbrodnie nie rodzą się z nienawiści, lecz z milczenia.”

„Czas nie uniewinnia. On tylko zaciera ślady.”

Historie o duchach, klątwach i potworach od zawsze pociągały ludzi - nikt nie potrafił racjonalnie wytłumaczyć dlaczego tak się dzieje, a jednak to co niewyjaśnione i straszne naprawdę budzi lęk a jednocześnie fascynuje.

Właśnie o zbrodniach i związanych z nimi przesądach i legendach oraz o prawdziwych potwornościach i o tym do czego zdolny jest człowiek opowiada w książce Klątwy, duchy I zbrodnie Renata Kuryłowicz.

Nie jest to opowieść z gatunku lekkich i przyjemnych, dosyaeczająca rozrywki.

Autorka wykonała solidne rozeznanie opierając się na wielu źródłach i z pasją analizowała najbardziej odrażających przestępstwach na przestrzeni wieków.

Dla mnie była to podróż pełna obrzydzenia i nie potrafię chyba powiedzieć, że mi się podobała.

Ale jednocześnie nie mogę odmówić tej książce jednego – zostaje w głowie. Zmusza do konfrontacji z tym, jak cienka bywa granica między wiarą w nadprzyrodzone a próbą wytłumaczenia niewyobrażalnego okrucieństwa.

Bo kiedy zdejmiemy warstwę legend i przesądów, często okazuje się, że za „klątwą” stoi ludzka chciwość, za „duchem” – poczucie winy, a za „potworem” – człowiek z krwi i kości. I to jest w tej książce najbardziej przerażające.

To lektura wymagająca, momentami ciężka, chwilami wręcz przytłaczająca. Nie daje ukojenia ani łatwych odpowiedzi. Raczej prowokuje do zadania sobie pytania: czy wolimy wierzyć w siły nadprzyrodzone, bo łatwiej jest obarczyć winą klątwę niż przyznać, że największe zło rodzi się w człowieku?

„Klątwy, duchy i zbrodnie” to nie książka, którą się „lubi”. To książka, którą się przeżywa – czasem z niechęcią, czasem z niedowierzaniem, ale na pewno nie obojętnie.