To, co nie nasze

Czy można zbudować szczęście pałac za sobą wszystkie mosty?

A jeśli się uda co wtedy?

Darię i Wojtka podobnie jak Izę i Roberta spotkał wielki osobisty dramat.

Obydwa małżeństwa mierzą się z traumą po zaginięciu córek- ośmioletniej Amelii i jedenastoletniej Igi.

Zawarta w internecie znajomość szybko przenosi się do świata rzeczywistego i choć początkowo nowi znajomi czują się skrępowani swoim towarzystwem szybko przełamują lody.

Jeszcze nie mają świadomości tego, że wkrótce ich związki zostaną wystawione na nielada próbę, a los odwróci karty.

Do czego zdolna jest porzucona straumatyzowana kobieta? I czy zemsta naprawdę ma oczyszczającą moc?

I co się stanie, gdy trudna przeszłość zapuka do drzwi nowego życia?

Szczerze przyznam, że po przeczytaniu tej książki jestem naprawdę wstrząśnięta i dosłownie zbieram szczękę z podłogi.

Nie spodziewałam się,że to będzie dla mnie aż tak mocne przeżycie.

Czytając kolejne rozdziały nawet nie zauważałam upływającego czasu, tak mnie wciągnęła ta historia..

Co chwila otwierałam oczy ze zdumienia i kręciłam głową w niedowierzaniu.

Jej bohaterowie są bardzo różnorodni.

Wojtka i Izę niemal z miejsca polubiłam. Natomiast Robert a przede wszystkim Daria..

Cóż to musicie odkryć na własną rękę.

Powiem bardzo krótko jeśli szukacie czegoś co Was porazi i zapadnie w pamięć na długo trafiliście w dziesiątkę ❤️

Serdecznie polecam ❤️