Lista marzeń

Autor: Nika Kardasz
Wydawnictwo: Replika
Indeks:
9788368364453

Czy miłość jest silniejsza od śmierci? Czy ból po stracie kiedyś mija? I czy prawdziwa miłość zdarza się tylko raz? Elizabeth – nieprzewidywalna dziewczyna o różowych włosach pragnie doświadczyć wszystkiego, co oferuje jej życie, realizując punkty na swojej liście marzeń. Nie zaplanowała jednak...

28,17 zł

Czy miłość jest silniejsza od śmierci? Czy ból po stracie kiedyś mija? I czy prawdziwa miłość zdarza się tylko raz?

Elizabeth – nieprzewidywalna dziewczyna o różowych włosach pragnie doświadczyć wszystkiego, co oferuje jej życie, realizując punkty na swojej liście marzeń. Nie zaplanowała jednak spotkania z wikingiem – studentem weterynarii, który uciekł z zimnej Islandii, aby realizować swoje własne marzenia. Nie zaplanowała też otworzenia się na miłość. Czyżby ktoś inny miał lepszy plan na jej życie?

Fragment książki

Prolog

Smutno mi, Boże

– A więc tak to sobie zaplanowałeś? Zero kompromisów? Już sama nie wiem, czy mogę o to prosić… Choć czuję, że nie…

Do tej pory jakoś się trzymałam, ale wraz z wypowiedzeniem tych słów poczułam pęknięcie na sercu.

Niby delikatne, jednak bolało.

Nie wzbraniam się przed łzami. Niech zaleją moje policzki, niech wypłyną i zabiorą ze sobą cały smutek. Gdyby to było jeszcze takie pro¬ste… Odnoszę wrażenie, że ból wydostaje się tylko na chwilę, by potem po cichu wniknąć porami skóry z powrotem do serca. Wśród szeptów liści i drzew opłakuję swoje młode, a jakże kruche ciało.

„Nie biegnij za szybko” – w uszach dźwięczy melodia z dzieciństwa. – „Zwolnij, odpocznij, uważaj”. Wszyscy byliśmy świadomi, że „data ważności” tego ciała będzie raczej krótsza niż dłuższa. Mimo to Bóg i tak nas zaskoczył.

Elizabeth Green posiada kilkunastostronicową kartę chorób. Po jej przeanalizowaniu lekarze skrócili moje życie do dwóch lat. Wróżka była hojniejsza i dała mi pięć. Może to nierozważne, ale ta przesympatyczna kobieta wzbudziła we mnie więcej zaufania, nawet jeśli tylko bawiła się fusami.
Siedzę na swoim przyjacielu kamieniu, patrzę w gwiazdy i próbuję się uspokoić. Usłyszałam diagnozę kilka dni temu. Dopiero teraz znalazłam siły, żeby z Nim porozmawiać. Minęła godzina, nim wypowiedziałam to jedno zdanie:

– Tak to zaplanowałeś…

Byłam pewna, że zrobię awanturę, ale kiedy tu przyszłam i poczułam Jego obecność, wiedziałam, że taka jest Jego wola, to musi się wydarzyć. I wydarza się powoli, teraz, we mnie, głębokie poczucie akceptacji. Tak musi być, Elizabeth, za pięć lat umrzesz.

Dzieje się kolejna rzecz. Łzy utworzyły powódź na mojej twarzy. Kibicuję sobie w duchu, żeby wylać ich jak najwięcej, żeby pozbyć się chociaż grama masy, która miażdży moje serce.

Wszystko dzieje się dla twojego dobra, kochanie. – Wiatr przynosi mi do ucha Jego słowa. – Zaufaj mi.
Z zamkniętymi oczami, ze łzami i spuszczoną głową zaczynam nucić melodię swojego życia:
Wschodami gwiazd i zachodami

Odmierzam czas liści kolorami…¹

¹ Andrzej Rybiński, Nie liczę godzin i lat.