Nie pozdrawiam, Ethan

Wiecie… z gustem jest różnie. Jedni piszą, że to wybitna książka, drudzy natomiast są zawiedzeni i twierdzą, że autorka regresuje. Ja jestem gdzieś pomiędzy. Owszem, nie jest to najlepsza książka Whitney, ale żeby od razu stwierdzać, że każda teraz wydana książka jest gorsza od poprzedniej to według mnie troszkę za dużo.

Oczywiście, Carter (tom 1) był o wiele lepszy, ale ta w dalszym ciągu jest fajna. Idealna zresztą na letnie wieczory, bo to książka na jeden wieczór.

„ - Może najpierw odhaczymy obowiązkową rozmowę o książkach, sztuce, naszych marzeniach i ambicjach życiowych?

-Zachowałeś kopię mojej listy?

-Nie musiałem - odrzekł. - Znam ją na pamięć.

-To czemu nigdy mnie nie oświeciłeś, że mam nierealne oczekiwania?

-Bo wcale takie nie są. - Roześmiał się i przykrył moje usta swoimi. - Ale tylko przy mnie”.

Jedyne z czym się zgodzę to z faktem, że niektóre rzeczy były mało omawiane, autorka skupiała się na mniej ważnych aspektach. A tutaj chociażby na uczucia jakimi się darzą głowni bohaterowie można byłoby poświecić więcej czasu. W pewnym momencie poczułam się jakbym przespała jakieś 4 rozdziały bo nie rozumiałam jak z niczego (dosłownie niczego) mogło stać się coś.

Ale prócz tego małego przewinienia fajnie mi się to wszystko czytało. Te listy, które momentami były na prawdę zabawne. No, a później te romantyczne dialogi i zachowania… moja romantyczna dusza przepadła.

Mimo, że historia jest do przewidzenia to ja polecam. Bardzo fajny pomysł na historię, listy momentami były zabawne, lekkie ale i urocze, słodkie. Bohaterowie nie byli krystalicznie idealni i chyba taki był zamysł, bo chociaż zostali w pamięci. Ethan nie należy do moich ulubieńców, ale i tak będę wspominać dobrze tę książkę.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Współpraca reklamowa.