W duszy ułana. Saga ułańska. Tom 2

Autor: Magdalena Stykała
Wydawnictwo: Replika
Seria: Saga ułańska
Indeks:
9788368364590

29,69 zł

Pełna humoru i ułańskiej fantazji historia burzliwej miłości umiejscowiona w świecie, który za parę lat przejdzie do historii.

Janek, Michał i Ignacy w sierpniu 1937 r. rozpoczynają służbę w kawalerii. Młodzi, radośni i pełni życia czują się w pułku doskonale. Są przecież elitą, otaczanymi podziwem ułanami, o których śpiewa się piosenki. Świadomi potęgi mitu i dumni, że stali się częścią tej elitarnej formacji, pośród trudów żołnierskiego życia zacieśniają więzi przyjaźni, która będzie trwała do końca życia.

Agata na zabawie ułańskiej podrywa zauroczonego nią młodego porucznika. Brat bezskutecznie próbuje odwieść ją od tej przygody. Dziewczyna nie przejmuje się jego niepokojem i bezsilnością. Zostawia go wstrząśniętego jej postawą i nawiązuje romans z jego dowódcą. Niedługo potem, tuż przed wybuchem II wojny światowej, los ponownie stawia na jej drodze Aleksandra, który niegdyś złamał jej serce…

Wkrótce rwący nurt historii bezpowrotnie zmieni ich szczęśliwy świat.

Ekskluzywni i eleganccy, a do tego świadomi swojej wyjątkowości – tacy byli i są ułani. Najważniejsze są dla nich trzy „K”: konie – najlepsze, koniak – najdroższy, i kobiety – najpiękniejsze. Ich służba to barwna przygoda. Wszyscy ich podziwiają – ich mundury, postawę, specyficzny sposób poruszania się i mówienia. Są zdyscyplinowani, ale i pełni życia, humoru i swobody.

Fragment książki

SIERPIEŃ 1937, OLSZYNKA

Siedemnastoletnia Basia Sanowicz leżała na leśnej polance, ciesząc się ciepłem i miękkością pachnącej trawy. Głowę opierała na brzuchu dwa lata starszego Janka, który wpatrywał się w niebo i podziwiał przesuwające się po nim obłoki. Nie miała wątpliwości, że ta prosta czynność lub – jak mawiała – bezczynność przynosiła mu spokój. Od dwóch lat każdej niedzieli przychodzili tutaj we dwoje. Janek kładł się na trawie, a Basia rozciągała się tuż obok z książką w dłoniach. Czytała mu kolejne powie¬ści, a on wsłuchiwał się w głos dziewczyny i przesypywał między palcami niezaplecioną końcówkę jej warkocza.

Basia przymknęła oczy i starała się cieszyć każdą wspólną sekundą, za¬nim będą musieli wrócić do wioski. Uśmiechała się, przypominając sobie ich pierwsze wyprawy na polankę. To miejsce było ich azylem i świadkiem uczucia, które ich połączyło.

Nie umiała powiedzieć, kiedy zakochała się w Janku. W jej życiu był obecny od zawsze i od najmłodszych lat przyciągał jej uwagę. Niezwykle pogodny, drobny, ciemnowłosy chłopak o pełnych radości brązowych oczach, które mrużył w charakterystyczny sposób, kiedy się uśmiechał. Ba¬sia nie umiała się oprzeć temu zaraźliwemu uśmiechowi, który rozjaśniał całą twarz. Podobnie zresztą jak jego rodzice, koledzy a nawet nauczyciele, którzy besztając Janka za jakieś przewinienie lub nieprzygotowanie do lekcji, widząc ten uśmiech, odwracali głowę, by nie pokazać, że im też udziela się jego wesołość.

Nauczyciel Janka nie miał wątpliwości, że zapamięta tego chłopca do końca życia. Na poczekaniu mógłby opowiedzieć kilka anegdot do¬tyczących ucznia Wadowskiego. Jedną sytuację zapamiętał szczególnie. Pewnego dnia zadał dzieciom w ramach pracy domowej napisanie według własnego pomysłu zakończenia nowelki Prusa Antek. Wcześniej starannie przerobił z nimi lekturę, uczulając uczniów na los bohatera. Wszyscy szczerze współczuli chłopcu, a poruszeni jego niedolą, pisząc zadanie domowe, tworzyli piękne zakończenia, w których poturbowany przez życie Antek stawał się sławnym i bogatym rzeźbiarzem, a potem wracał do domu, przynosząc szczęście i dumę rodzinie. Uczniowie czytali po kolei swoje prace, a kiedy nadeszła pora Janka, wziął zeszyt i przeczytał kilka zdań, jak to Antek, dostawszy od matki na drogę miedzianego ru¬bla, wędrował przez świat, gdy nagle rozpętała się ogromna burza. Antek zgubił pieniążek, a gdy schylił się, aby go podnieść, w monetę uderzył piorun i chłopak zginął na miejscu. Janek zamknął zeszyt i zrobił zado¬woloną minę, ciesząc się, że ma zadanie z głowy.