Wojna Czerwonej Chmury 1866-1868

W czasie wojny secesyjnej regularne wojsko amerykańskie przerzucono z fortu Laramie i innych zachodnich posterunków na Wschód, a miejsce żołnierzy federalnych zajęli słabo wyszkoleni i niedoświadczeni ochotnicy, którzy byli chętni do walki z Indianami. W listopadzie 1864 roku niczym nie sprowokowana masakra pokojowego obozu Południowych Czejenów i Arapahów wodza Czarnego Kotła „rozpaliła ogień na preriach”.W tym czasie Kraina rzeki Powder, przecięta niedawno wytyczonym Szlakiem Bozemana, pierwszą drogą przez dziewicze tereny Indian na północ od słynnego Szlaku Oregońskiego w dzisiejszych stanach Wyoming i Montana, stanowiła ostatni bogaty teren łowiecki Siuksów Lakota i ich sprzymierzeńców, Czejenów i Arapahów. Dlatego byli oni gotowi trzymać białych z dala od swego kraju za wszelką cenę.Na wiosnę 1866 roku zaczęła się pierwsza wielka powojenna migracja ludności na Zachód. Dla bezpieczeństwa podróżnych rząd wyznaczył drogi pozostające pod ochroną wojska. Jedną z nich był Szlak Bozemana, na którym wybudowano forty, mające chronić korzystających z niego wędrowców. Wojskowa okupacja Szlaku wywołała gniew Indian, którzy postanowili zamknąć drogę dla wszystkich białych. W odpowiedzi na działania armii, wojowniczy Siuksowie Lakota, Czejenowie i Arapahowie zgromadzili się w obozie wodza plemienia Oglala Czerwonej Chmury, rozpoczynając wojnę nazwaną później od jego imienia. JAROSŁAW WOJTCZAK prawnik, podróżnik, pisarz historyczny, autor wielu monografii poświęconych głównie historii obu Ameryk. W 2013 roku za swoją pracę twórczą otrzymał Brązowy Krzyż Zasługi, a w 2015 odznakę Ministra Kultury „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. W Wydawnictwie Napoleon V opublikował jak dotąd książki Apacze. Tygrysy rasy ludzkiej, 40 najsłynniejszych bitew z Indianami na Zachodzie, Seminole. Węże z bagien Florydy, Wielki Trek. Wędrówka Burów w Afryce Południowej, W kraju Komanczów. Wojna nad Rzeką Czerwoną oraz Czirokezi. Ludzie na Szlaku łez.