Zagłada domu Usherów (barwione brzegi)

Autor: Edgar Allan Poe
Wydawnictwo: Replika
Seria: Klasyka Grozy
Indeks:
9788368364705

Poeta grozy, kapłan niesamowitości, twórca kryminału – to tylko niektóre z puli niezliczonych tytułów, jakimi obdarzono Edgara Allana Poe. Inspirował naukowców i literatów – Charlesa Baudelaire’a i Fiodora Dostojewskiego, Arthura Conan Doyle’a, Julesa Verne’a czy Aldousa Huxleya. Jego twórczość...

38,88 zł

Poeta grozy, kapłan niesamowitości, twórca kryminału – to tylko niektóre z puli niezliczonych tytułów, jakimi obdarzono Edgara Allana Poe.

Inspirował naukowców i literatów – Charlesa Baudelaire’a i Fiodora Dostojewskiego, Arthura Conan Doyle’a, Julesa Verne’a czy Aldousa Huxleya. Jego twórczość wciąż pobudza wyobraźnię; sięgając w głąb ludzkiej duszy, wydobywa z mroku toczące ją lęki.

Najlepsze i najważniejsze teksty zgromadzone w tym tomie ukazują wszechstronne oblicze pisarza jako prekursora kilku gatunków literackich. To próbka najwyższego kunsztu pozwalająca docenić jego talent i nieskrępowaną fantazję, która od półtora wieku zachwyca, zaskakuje i przeraża.

Utwory Edgara Allana Poe stały się kanwą serialu „Zagłada domu Usherów” Mike’a Flanagana – twórcy takich produkcji jak „Nawiedzony dom na wzgórzu” czy „Nawiedzony dwór w Bly” – nakręconego dla platformy NETFLIX.

Spis treści

SPIS TREŚCI
Zagłada Domu Usherów 5
Eldorado 37
Maska czerwonego moru 39
Studnia i wahadło 49
Złoty żuk 76
Sen we śnie 135
Zabójstwo przy rue Morgue 137
Tajemnica Marii Roget 194
Czarny kot 278
Kruk 295

Fragment książki

„Czerwony mór” już od dawna srożył się w kraju. Nigdy wszakże zaraza nie była tak okropna i zgubna. Zaczynała się i kończyła krwią – krwi zgrozą i czerwienią. Występowały ostre bóle i nagłe zawroty, po czym krew tryskała wszystkimi porami i przychodziła śmierć. Szkarłatne plamy na ciele, przede wszystkim zaś na twarzy ofiary, były oznakami moru pozbawiającymi ją pomocy i przychylności ludzkiej; cały zaś początek, przebieg i koniec choroby odbywał się w przeciągu pół godziny.

Ale książę Prospero był szczęśliwy, przezorny i nieustraszony. Gdy dzierżawy jego wyludniły się w połowie, spośród dam i rycerzy swojego dworu wezwał do siebie tysiąc najsilniejszych i najpogodniejszych i wraz z nimi schronił się w niedostępnym odludziu zamienionego w warownię klasztoru. Był to przybytek przestronny i okazały, twór odrębnego, lecz dostojnego smaku księcia. Mocny, wysoki mur opasywał go dookoła. W murze widniały żelazne bramy. Dworzanie, wszedłszy do zamku, przynieśli panwie i ogromne młoty i pozabijali na głucho wrota. Postanowili nie wypuszczać ani nie wpuszczać nikogo, chcąc w ten sposób zapobiec zarówno nagłym porywom rozpaczy od wewnątrz, jak i zapędom wściekłości od zewnątrz. Klasztor był sowicie zaopatrzony we wszystko. Poczyniwszy te środki ostrożności, mogli dworzanie kpić z zarazy. Świat zewnętrzny niech sam się troszczy o siebie. Byłoby głupstwem martwić się i zastanawiać przed czasem. Toteż książę pomyślał również o wszelakich rozrywkach. Byli więc tam trefnisie, improwizatorzy, tancerze i grajkowie – i piękne były tam kobiety i wino. Było w zamku wszystko, a na dodatek zupełne bezpieczeństwo. Na zewnątrz zaś był „czerwony mór”.

Maska czerwonego moru - fragment