Zlot

Majówka na wsi, z dala od miasta, w gronie ludzi, których łączy wspólna pasja. Brzmi jak idealny plan na odpoczynek, prawda? A co jeśli ta sielanka okaże się… pułapką?

„Zlot” Daniela Komorowskiego to thriller, który zaczyna się bardzo niewinnie. Grupa osób znających się głównie z internetu – połączonych fascynacją uniwersum Wiedźmina i działalnością pewnego influencera – postanawia spotkać się na wspólnym wyjeździe pod Krakowem. Ma być integracja, dobra zabawa i chwila wytchnienia od codzienności. Jednak szybko okazuje się, że ten weekend zmieni się w coś znacznie mroczniejszego.

Autor świetnie buduje napięcie i atmosferę niepokoju. Choć akcja rozgrywa się na otwartej przestrzeni, czytelnik momentami ma wrażenie klaustrofobii i osaczenia. Z każdą kolejną stroną atmosfera gęstnieje, a między bohaterami zaczynają pojawiać się podejrzenia, konflikty i ukryte emocje. W ekstremalnej sytuacji pękają maski a na powierzchnię wychodzą lęki, dawne urazy i prawdziwe oblicza postaci.

Podobało mi się również to, że historia jest opowiadana z różnych perspektyw. Dzięki temu lepiej poznajemy poszczególnych narratorów i ich motywacje, a sama intryga staje się jeszcze bardziej złożona. W tle pojawiają się też subtelne nawiązania do słowiańskich wierzeń, które dodają historii tajemniczego klimatu.

„Zlot” to mocny, momentami brutalny thriller psychologiczny, który potrafi wciągnąć i trzymać w napięciu do samego końca. To opowieść o tym, jak cienka jest granica między normalnością a koszmarem – i jak szybko może rozpaść się pozornie spokojny świat.

Co ważne finał tej powieści zaskakuje, a styl pisania autora znanego przede wszystkim z historycznej sagi o Mieszku nie traci ani odrobiny lekkości i dynamiki w innym gatunku literackim.

Mimo ,że książka zalicza się raczej do sporych cegiełek lektura jest mocno angażująca i w moim przypadku było to spotkanie bazujące na stwierdzeniu "Jeszcze tylko jeden rozdział ", ponieważ byłam niesamowicie ciekawa co się stanie na kolejnej stronie.

Z największym zainteresowaniem czytałam jednak te fragmenty w których głos zabierają Artur i Gabriel.

Jednym słowem mogę powiedzieć, że to było na­praw­dę coś nietuzinkowego i godnego uwagi.