Nie nasza godzina

„- Tak. To nie nasza godzina- potwierdziłam”.

Laura od roku flirtuje z tajemniczym Pawłem. Mimo, że mężczyzna nalega na spotkanie, kobieta za każdym razem rezygnuje. Gdy w końcu decyduje się na ten odważny krok odkrywa przerażającą prawdę…

Z tego co widziałam to ludzie podzielili się na dwa obozy. Jedni stwierdzili, że zakończenie ich zmiażdżyło i trudno się im teraz podnieść, a drudzy po prostu się wzruszyli lub nie zrobiło to na nich większego wrażenia. I to, i to jest ok. Nie ma co się kierować zdaniem innych osób. Wszystkich nie da się zadowolić. Jeśli chodzi o moje skromne zdanie to jestem w gronie tych drugich osób. Zakończenie było trudne, ale domyśliłam się, że może się to wszystko tak skończyć, może dlatego nie zalałam się łzami jak niektórzy.

Dobrze wykreowani bohaterowie- co w ogóle mnie nie dziwi, poruszane tematy: śmierci, rodziny, ogromnych pieniędzy, przyjaźni. Trochę pikanterii… Już nie raz pisałam, ale lubię w książkach Eweliny to w jaki sposób opisuje zbliżenia. Jakkolwiek to brzmi one nie są wulgarne! Są bardzo dobrze i „smacznie” opisywane. Co jeszcze? Mnóstwo wyborów, wyrzeczeń i walki… Dzieje się tutaj sporo i z każdym kolejnym rozdziałem pojawia się coraz więcej pytań, a zegar tylko tyka… tik… tak… tik… tak…

Nawiasem mówiąc jeśli chodzi o tajemnice jaką skrywał Paweł, to mój nos detektywa zbyt szybko się domyślił o co chodzi- ale! Nie odebrało to radości z czytania.

Tak naprawdę nie mam się tutaj do czego przyczepić. Ten kto zna i lubi pióro Eweliny będzie zadowolony. Ja uwielbiam jej książki, bo one czytają się same.

Czekam na więcej, a Wam jak zawsze polecam tę książkę i poprzednie dzieła autorki. Polecam bo warto- jeśli jak ja jesteście fanami romansów.

Współpraca barterowa.