Stacja Jagodno. Serce z bibuły (barwione brzegi)

Bo żeby dom żył, nie wystarczą mury i nowy dach czy piec. Dom to ludzie. To ci, którzy się wspierają, pomagają sobie w trudnych chwilach, rozumieją innych. Dom to ludzie do których się wraca, którym się ufa i którzy są nam bliscy".

Miłość i przyjaźń nie polegają na oczekiwaniu, czy spełnianiu czyichś oczekiwań, ale na byciu z kimś w każdej ważnej dla niego chwili, na zrozumieniu i akceptowaniu potrzeb.

"SERCE SIĘ NIE STARZEJE , ZAWSZE KOCHA TAK SAMO

Jagodno zawsze zaskakuje. Niewielka gmina oraz leżąca w jej sercu wieś Borowa od samego początku ma w sobie coś niesamowicie kojącego.

Oczywiście sercem domu pozostała babcia Róża, której mądrość chętnie bym przejęła, albo gdyby się dało- doświadczyła.

Tym razem każda z mieszkanek oraz tych które mimo miejsca zamieszkania zostawiły tam swoje serca musi stanąć w obliczu uczucia na które nie były gotowe - miłość.

Marysia i Kamil uczą się funkcjonować oddzielnie i pielęgnować swój związek, choć nie jest łatwo- zwłaszcza, że w jej życiu pojawia się Igpr - syn pani Jadwigi , która po śmierci męża musi zapewnić byt sobie i piątce pociech , co nie jest łatwe.

Kobieta jest artystką i uosobieniem dobra, choć o jej hobby wie niewiele osób.

Aż do czasu , gdy ów talent dostrzega Małgosia Kamińska- żona wójta, który o dziwo poszedł po rozum do głowy i pragmie odzyskać ukochaną.

Czy mu się uda?

Babcia Ewa oraz jej córka Tamara również nie będą narzekać na brak zainteresowania ze strony płci przeciwnej.

Czy Adam i Łukasz , którego tajemnicę pozna Sokołowska zajmą miejsca u boku swoich wybranek?

Autorka po raz kolejny pokazuje, że miłość nie ma jednego oblicza ani wieku. Jest cicha i dojrzała, czasem niepewna, czasem odważna do granic rozsądku. W Jagodnie uczucia nie spadają z nieba — one dojrzewają, potykają się o codzienność, lęki i niedopowiedzenia, ale właśnie dlatego są tak prawdziwe.

Historie bohaterek splatają się tu naturalnie, bez zbędnego patosu. Każda z kobiet nosi w sobie własny bagaż doświadczeń, straty i nadziei, a jednak żadna z nich nie jest pozostawiona sama sobie. To opowieść o kobiecej sile, solidarności i o tym, że czasem największym darem jest obecność drugiego człowieka — nawet wtedy, gdy nie potrafi on jeszcze znaleźć właściwych słów.

Jagodno znów staje się bezpieczną przystanią, miejscem, w którym można się zatrzymać, odetchnąć i uwierzyć, że jeszcze wszystko jest możliwe. Że można zacząć od nowa, nawet jeśli serce było już zmęczone, a życie nie oszczędzało. Bo — jak przypomina ta historia — serce się nie starzeje. Ono po prostu kocha. Tak samo. Zawsze.

To ciepła, mądra i bardzo potrzebna opowieść o bliskości, drugich szansach i o domu, który nie istnieje bez ludzi. Książka, do której chce się wracać — dokładnie tak, jak do Jagodna.