Idealny dzień na smuteczek, nagrodzony najważniejszą nagrodą literacką w Japonii, Nagrodą Akutagawy, to poruszające, mikroskopowe badanie samotności i złamanego serca.
Podzielona na cztery pory roku powieść jest narracją Chizu, dwudziestolatki ostrożnie przekraczającej próg dorosłości. Musi ona radzić sobie z całą masą emocji, których doświadcza. Odrzucenie i smutek mieszają się z uczuciem obojętności. Kiedy jej samotna matka emigruje za pracą do Chin, Chizu wprowadza się do siedemdziesięcioletniej pani Ginko, ekscentrycznej dalekiej krewnej. Mieszkanie starszej kobiety pełne jest rupieci i pozornie bezużytecznych rzeczy. W pokoju dziewczyny znajduje się cała galeria zdjęć kotów, które niegdyś tu mieszkały.
W ciągu roku Chizu wykonuje serię żmudnych prac dorywczych i wchodzi w niezadowalające związki. Teraz to pani Ginko, która sprawia wrażenie obojętnej, będzie jej towarzyszyć w codzienności, zmieniającej się wraz z porami roku. Wiosna oszukuje, latem chwasty zawłaszczają ogród, jesień jest czuła, a zima przynosi niepokój.
Z przebłyskami poważnego humoru i wyczuleniem na przejmujące szczegóły, Aoyama opisuje bolesny proces wyrywania się z więzów młodości.
Nanae Aoyama (青山 七恵) – japońska powieściopisarka, absolwentka Uniwersytetu Tsukuba, laureatka prestiżowych nagród literackich. W 2005 roku zdobyła Nagrodę Bungei za debiutancką powieść Mado no Akari (窓の灯). Rok później otrzymała 136. Nagrodę Akutagawy za Hitori Biyori (ひとり日和) (pol. Idealny dzień na smuteczek), najbardziej prestiżową nagrodę literacką w Japonii. W 2009 roku została najmłodszą w historii laureatką Nagrody Kawabaty za powieść Kakera (かけら). Była członkinią jury Gunzō Young Talent Prize for Literature, wykładała kreatywne pisanie na Uniwersytecie Hōsei, pracowała w dzienniku „Yomiuri Shimbun” jako członkini komisji czytelniczej. Doceniana za szczególną umiejętność tworzenia dialogów w swoich powieściach, kładzie duży nacisk na kwestie emocji, interesują ją relacje między młodymi a starszymi ludźmi.
